Συγγραφή : noxteryn

To Parkour είναι ακόμα κάτι νέο. Αυτό σημαίνει ότι και τα μέσα ενημέρωσης το αντιμετωπίζουν σαν κάτι νέο. Έτσι, πολλές φορές θα σας τύχει να συνεργαστείτε με κάποιο δημοσιογράφο για τη δημιουργία ενός άρθρου, τηλεοπτικού ή έντυπου. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι ο απλός κόσμος έχει πολύ διαστρεβλωμένη άποψη για το τι είναι το Parkour.

Δυστυχώς, οι καλές προθέσεις από μόνες τους δεν επαρκούν. Προσωπικά, έχω δει πάρα πολλά άσχημα επιζήμια άρθρα, είτε από ανθρώπους που γνωρίζουν τι είναι το Parkour, είτε από ανθρώπου που δε γνωρίζουν. Γι'αυτό, πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί, ώστε το αποτέλεσμα να είναι θετικό για το Parkour και την κοινότητά του. Ο παρών οδηγός θα σας βοηθήσει να αποφύγετε τις διάφορες παγίδες που ελλοχεύουν.

Πρώτα απ'όλα, όταν σας προσεγγίζει κάποιος που ενδιαφέρεται να σας πάρει συνέντευξη, διερωτηθείτε:

• "Έχω ικανοποιητική κατανόηση και γνώση του Parkour?"
• "Μπορώ να μεταδώσω αυτή τη γνώση σε άλλους ανθρώπους και να τους δώσω να καταλάβουν τι είναι (και τι δεν είναι) το Parkour?"
• "Είμαι ικανός να αντιμετωπίσω τα μέσα ενημέρωσης με επαγγελματισμό?"
• "Έχω την ακεραιότητα να πω 'όχι' αν μου ζητήσουν να κάνω ή να πω κάτι που αντιβαίνει στη φιλοσοφία του Parkour?"

Η ποιότητα ενός δημοσιογραφικού άρθρου εξαρτάται άμεσα από τους ανθρώπους που αναμειγνύονται σε αυτο. Δεν έχουν όλοι οι traceurs - νέοι ή πεπειραμένοι - τα προσόντα να δίνουν καλές συνεντεύξεις. Βέβαια, είναι λογικό ότι όσο πιο έμπειροι είστε, τόσο πιο άνετα μπορείτε να εξηγήσετε τα του Parkour σε άλλους, γιατί πιθανότατα το έχετε κάνει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν.

Όταν αποφασίσετε να δώσετε μια συνέντευξη ή να συμμετάσχετε στην παραγωγή ενός reportage, να ξέρετε ότι υπάρχουν τρία κύρια σημεία που πρέπει να προσέξετε.

Μέρος Α: Οργάνωση

(Ι) Γνωρίστε τους ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστείτε.
Ρωτήστε το δημοσιογράφο τι ακριβώς ψάχνει και τι θέλει να περιλάβει στο άρθρο του. Κάποιοι δημοσιογράφοι δεν έχουν καμιά πρόθεση να παρουσιάσουν ακριβώς το Parkour. Μερικές φορές είναι καλύτερα να τους πείτε "όχι", παρά να κάνετε συνεχείς υποχωρήσεις. Μια καλή ιδέα είναι να ελέγξετε παλαιότερες δουλειές του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, ώστε να κατανοήσετε καλύτερα το χαρακτήρα του και την ποιότητα του έργου του.

(ΙΙ) Δώστε στο δημοσιογράφο κάποιο υλικό, ώστε να έχει μια γενική ιδέα.
Αν αποφασίσετε να συνεργαστείτε, δώστε του κείμενα να διαβάσει, ώστε να γνωρίζει πέντε πράγματα. Είναι αδύνατο να του τα πείτε όλα εσείς. Συστήσετε του το άρθρο στην Ελληνική Wikipedia. Είναι μικρό και μεστό.

Μέρος Β: Επίδειξη

(Ι) Επιλέξτε καλή τοποθεσία και καλό υλικό προς επίδειξη.
Ακόμα κι αν τα πείτε όλα σωστά, το άρθρο μπορεί να "χαλάσει" αν οι επιλογές σας ως προς την τοποθεσία ή τις κινήσεις που δείχνετε είναι κακές. Σιγουρευτείτε ότι το μέρος που θα διαλέξετε να έχει αρκετά εμπόδια χαμηλού επιπέδου. Τα μεγάλα, ψηλά, και επικίνδυνα εμπόδια, πχ ταράτσες, δεν πρέπει να επιδεικνύονται στο ευρύ κοινό. Μείνετε μακριά από τέτοια μέρη όταν πρόκειται να συνεργαστείτε με τα μέσα ενημέρωσης, γιατί είναι πολύ πιθανό να δείξουν μόνο αυτά. Επίσης, μην κάνετε flips! Ακόμα κι αν τους πείτε ότι τα flips δεν είναι Parkour, υπάρχει ο φόβος να διαστρεβλωθεί η δήλωσή σας στο τελικό άρθρο, ή ακόμα και να μην αναφερθεί καθόλου. Έτσι, καλό είναι να μην τους δείξετε κανένα flip ή κάποια άχρηστη κίνηση, ώστε να μην έχουν πάτημα να σας διαψεύσουν.

(ΙΙ) Φροντίστε να μην πέσετε.
Αν πέσετε κάτω, είναι πολύ πιθανό να το δείξουν. Όσο πιο επικίνδυνο φαίνεται το πέσιμο, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ζημιά. Αν πέσετε, τότε πείτε τους ό,τι είπε και ο David Belle όταν έπεσε στο Los Angeles. "Το Parkour είναι αληθινό. Πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση. Είδατε ότι δεν πρόσεξα για μια στιγμή, και έπεσα." Κάτι τέτοιο. Βέβαια, αν αγχώνεστε ιδιαίτερα γι'αυτό το θέμα, μπορείτε να τους δώσετε έτοιμο footage.

Μέρος Γ: Συνέντευξη

(Ι) Προετοιμαστείτε και κάνετε εξάσκηση στις πιο συνήθεις ερωτήσεις.
Όλοι, σχεδόν, οι δημοσιογράφοι ρωτούν τα ίδια πράγματα για το τι είναι Parkour, ποιες είναι οι βασικές κινήσεις, ποιες οι βασικές τεχνικές, κτλ. Για να μη γίνετε ρεζίλι, σκεφτείτε από πριν τι θα πείτε σε γενικές γραμμές. Το FAQ θα σας βοηθήσει αρκετά σε αυτό, αλλά μην κάτσετε να τα μάθετε απ'έξω. Να θυμάστε ότι οι δημοσιογράφοι θα σας ρωτήσουν ό,τι σας έχουν ρωτήσει οι φίλοι σας ή οι γονείς σας.

(IΙ) Μην ξαφνιαστείτε αν δε σας πολυ-καταλαβαίνουν.
Επειδή το Parkour δεν είναι κάτι το συνηθισμένο, είναι λογικό να μην είναι πλήρως κατανοητό σε έναν άσχετο. Να είστε σαφείς και επεξηγηματικοί. Να έχετε προετοιμάσει και δεύτερο τρόπο εξήγησης για τα δυσνόητα σημεία, ώστε αν δεν καταλάβουν τον ένα τρόπο, να δοκιμάσετε με τον άλλο. Έχετε στο νου σας μερικούς παραλληλισμούς, αλλά να προσέξετε να είναι εύστοχοι! Μην τους πείτε κάτι του τύπου: "Το Parkour είναι σα skateboarding χωρίς skateboard!" Πείτε τους το κάτι σαν: "Όλα τα ζώα, όταν κινδυνεύουν, αποφασίζουν επί τόπου αν θα παλέψουν ή θα τραπούν σε φυγή. Ο άνθρωπος δε διαφέρει. Οι συμβατικές πολεμικές τέχνες επικεντρώνονται στη μάχη, ενώ το Parkour επικεντρώνεται στη φυγή."

(ΙΙΙ) Να είστε προετοιμασμένοι για "ψαρωτικές" ερωτήσεις.
Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Προσέξτε το. Αν σας ρωτήσουν κάτι χαζό ή άστοχο ή παραπλανητικό, μην απαντήσετε. Τουλάχιστον, όχι ευθέως. Για παράδειγμα, αν σας ρωτήσουν "Ποιο είναι το δυσκολότερο/ψηλότερο/μεγαλύτερο/πιο επικίνδυνο πράγμα που έχεις κάνει?" εσείς δεν πρέπει να τους πείτε! Αντί αυτού, πείτε τους: "Στο Parkour δεν έχει σημασία πόσο δύσκολα και θεαματικά πράγματα κάνεις, αλλά ο έλεγχος, η ακρίβεια, και η ασφάλεια σε αυτά που κάνεις, όσο μικρά κι αν είναι. Οποιοσδήποτε μπορεί να πηδήξει ένα κάγκελο ή να προσγειωθεί από ύψος ενός μέτρου. Μπορεί, όμως, να το κάνει 1000 φορές, σωστά και γρήγορα?" Αν επιμείνουν, πείτε τους ξανά το ίδιο με άλλο τρόπο, μέχρι να πιάσουν το νόημα. Αν γίνονται ενοχλητικοί, πείτε τους: "Αυτό που κάνετε τώρα είναι σα να ρωτάτε ένα μαθητή του Karate πόσους ανθρώπους έχει δείρει. Δεν είναι αυτός ο σκοπός της προπόνησής μου, και δεν είναι αυτός ο στόχος του Parkour." Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ερώτηση: "Ποιος είναι ο χειρότερος τραυματισμός σου?" Και πάλι, δεν απαντάμε. Ακόμα κι αν στις πρώτες ημέρες της προπόνησής σας κάνατε βλακείες και σπάσατε τη μούρη σας, δε θα το πείτε. Πείτε τους ότι, στο Parkour, τα σχισίματα, οι μελανιές, και τα γδαρσίματα αποτελούν καθημερινές κακουχίες, αλλά παρόλα αυτά δεν είναι πιο επικίνδυνο από τις περισσότερες αθλητικές δραστηριότητες, και ότι ένας επιπόλαιος τραυματισμός πού και πού είναι αναπόφευκτος. Μπορείτε, επίσης, να αναφέρετε ότι είναι πολύ πιθανό να τραυματιστεί κανείς σοβαρά, αν φέρεται με αλαζονεία ή ανυπομονησία, γιατί το Parkour δε συγχωρεί κάτι τέτοια.

(ΙV) Μη δίνετε σημασία αν ο δημοσιογράφος δε σας ρωτήσει τις κατάλληλες ερωτήσεις.
Μερικές φορές οι δημοσιογράφοι δε ρωτούν τις σωστές ερωτήσεις. Δεν πειράζει. Προσπαθείστε να φέρετε την κουβέντα έτσι, ώστε να πείτε αυτά που έχετε να πείτε. Μπορείτε να κάνετε και το εξής. Διακόψτε τον, λέγοντας κάτι σαν: "Συγγνώμη που σας διακόπτω, αλλά ήθελα να προσθέσω το εξής..." Μερικά από αυτά τα θέματα είναι η ασφάλεια, η φιλοσοφία του Parkour (χρησιμότητα και αλτρουισμός), ο σεβασμός της ξένης ιδιοκτησίας και του νόμου, η έλλειψη ανταγωνισμού στο Parkour, και η διαφορά μεταξύ Parkour και άλλων τεχνών (πχ Free-Running).

Αυτά. Ελπίζω να σας βοηθήσει ο οδηγός αυτός. Σαν τελευταία συμβουλή, θα σας πω το εξής: Μάθετε να λέτε "όχι". Οι περισσότερες συνεργασίες με εξωτερικούς παράγοντες ζημιώνουν το Parkour ακριβώς επειδή πολλοί δε λένε "όχι" όταν πρέπει. Δε δίνετε συνέντευξη για να προβάλλετε τον εαυτό σας, αλλά το Parkour. Ποτέ μη λέτε: "Ε, δεν πειράζει ας το κάνω/πω και αυτό..." γιατί αυτά τα πράγματα συσσωρεύονται. Ο λόγος που το Parkour είναι τόσο δυσνόητο και μπερδεμένο στο μυαλό της κοινής γνώμης είναι τα συσσωρευμένα "δεν πειράζει".